Tag Archives: Thailand

ว่าด้วย “ชาตินี้ที่รัก เราคงรักกันไม่ได้” ว่าด้วยบทความของสมหญิง อาชาวานิชสกุล บทความนี้เป็นมุมมองของคนคนหนึ่ง ว่าด้วยความรู้สึกของผู้เขียนต่อมุมมองที่หลายๆฝ่าย เช่นเสื้อเหลือง และ”เสื้อขาว” มองเสื้อแดง ผมคิดว่ามันเป็นการเขียนที่ดี เพราะทำให้ผู้อ่านได้ตระหนักว่าการต่อสู้ของเสื้อแดงนั้นไม่ใช่เพราะถูกจ้าง หรือถูกหลอกใช้ ดังข้อเขียนในสองหัวข้อแรก ข้อหลังๆเป็นการสรุปคร่าวๆถึงประเด็นที่เสื้อแดงคิดว่าตัวเองกำลังต่อสู้ขณะในนี้ โดยจบลงที่ข้อที่ห้าที่ท้อใจต่อสังคมรอบตัว ผมไม่เห็นด้วยที่ว่าบทความนี้ยัดเยียดความเกลียดชัง ผมเห็นว่ามันเป็นการสะท้อนว่าความเกลียดชังซึ่งมันเกิดเพราะแต่ละฝ่ายไม่ได้”ฟัง”หรือ”เข้าใจ”ในสิ่งที่เขาต่อสู้กันเสียที และในมุมมองของผู้เขียนเมื่อไม่ฟังกันมันก็ยากที่จะรักกันได้ หลายหน่วยงานดูว่ามีเจตนาแอบแฝงและยากที่จะไว้ใจกันได้ ผู้เขียนจึงตั้งชื่อหัวข้อออกมาออกแนวประชดสังคมว่า “ชาตินี้ที่รัก เราคงรักกันไม่ได้” ซึ่งชื่อนี้ ผมว่ามันกัดได้เจ็บดีพราะคำว่า”รัก”คำที่มักใช้โดยไม่สนใจถึงมูลเหตุความขัดแย้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีการใช้คำว่า”รักกัน”เพื่อเรียกร้องให้ฝ่ายตรงข้ามถอนตัวแทนฝ่ายตัวเอง ผมว่าการเยียวยารักษาสังคมเพื่อให้เรายังรักกันได้ ไม่ใช่ว่าต้องเพิกเฉยต่อแนวคิดต่างๆแล้วบอกให้หยุด ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เพราะความขัดแย้งมันยังไม่หายไปไหน ตรงกันข้ามเราต้องศึกษาลึกถึงความขัดแย้งเพื่อที่จะไม่ให้เกิดการกระทบกระทั่งกันไปมากกว่านี้ และบทความนี้เป็นบทความหนึ่งที่เขียนสรุปมาได้ดีและค่อนข้างเห็นภาพในมุมหนึ่งของสังคม *หมายเหตุ โพสท์นี้มีที่มาจากการตอบคอมเมนท์ในเฟสบุค* ส่วนเสริม 1 (จากการตอบคอมเมนท์) ผมขอตอบเกี่ยวกับบทความเหล่านี้ก่อนนะ เพราะกำลังเป็นประเด็นร้อน บทความที่ผมยกขึ้นมาในเฟสบุค มันมักมีอยู่สามแบบคือบทความวิชาการ บทความทั่วไปและข่าว ซึ่งผมคิดว่ามันมีข้อแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดอยู่ 1. ข่าว ตัวสำนักข่าวจะพยายามหลีกเลี่ยงความเห็นส่วนตัวค่อนข้างชัด มีการอ้างแหล่งที่มาของข่าว คลิป หรือตัวเลขต่างๆ เช่นอ้างจากกรมประชาสัมพันธ์ หรืออ้างมาจากนสพอื่นอีกทีเช่นล่าสุดที่ข่าวสดลงว่ามีทหารใช้ปืนจ่อหัว เนื้อข่าวของหลายๆสนพก็บอกว่า “นสพข่าวสดลงข่าวว่า…” ข่าวพวกนี้มักไม่มีการสรุป มีแต่ปลายเปิดให้ผู้อ่านหรือผู้ดูคิดเอง 2. [...]