เคยมีผู้พูดว่า เหตุการ “พฤษภาทมิฬ” หรือเหตการณ์สมัย พฤษภาคม ปีพ.ศ.2553 นั้นเป็นเหตุการณ์นองเลือดที่เลวร้ายที่สุดของประวัติศาสตร์ไทยสมัยใหม่ ซึ่งส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับข่าวสถานการณ์การเมืองไทยในปัจจุบันแล้ว ผู้เขียนมาความสงสัยว่าเหตุการณ์นองเลือดในครั้งก่อนๆ กับเหตุการณ์ในปัจจุบันนั้นเหตุการณ์ไหน”เลวร้าย”กว่ากัน ในบทความนี้ได้ใช้ดัชนีวัดคือจำนวนผู้เสียชีวิต

จำนวนผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์นองเลือดบางเหตุการณ์ที่ผ่านมาพร้อมสาเหตุและข้อมูลโดยย่อมีดังนี้

• ตุลาคม พ.ศ. 2519
  • ยอดรวม 41 ราย [1]
  • ฝ่ายรัฐบาล (ฝ่ายขวา): พรรคประชาธิปัตย์ (เสนีย์ ปราโมช, สมัครสุนทรเวช), กลุ่มลูกเสือชาวบ้าน, กลุ่มนวพล, กลุ่มกระทิงแดง, ฯลฯ
  • ฝ่ายต่อต้านรัฐบาล (ฝ่ายซ้าย): นิสิต/นักศึกษา
  • เหตุการณ์สำคัญ:
    • การประท้วงต่อต้านฝ่ายขวาต่อการกลับมาของจอมผลถนอม กิตติขจร
    • การกล่าวหาฝ่ายซ้ายว่าต้องการล้มพระมหากษัตริย์
    • การกล่าวหาฝ่ายซ้ายว่าเป็นคอมมิวนิสต์
• พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (พฤษภาทมิฬ)
  • ยอดรวม 40 ราย [2]
  • ฝ่ายรัฐบาล: “พรรคมาร” (พรรคสามัคคีธรรม, พรรคชาติไทย, ฯลฯ)
  • ผู้ประท้วง: “พรรคเทพ” (พรรคความหวังใหม่, พรรคประชาธิปัตย์, พรรคพลังธรรม, ฯลฯ) และกลุ่มผู้ประท้วง
  • เหตุการณ์สำคัญ:
    • การประท้วงต่อต้านรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง (พล.ต.จำลอง ศรีเมือง, น.พ. เหวง โตจิราการ, นายสมศักดิ์ โกศัยสุข)
    • แผนไพรีพินาศ
    • การพระราชทานพระราชดำรัส วันที่ 20 พฤษภาคม
• สิงหาคม พ.ศ. 2551 (ม็อบเสื้อเหลือง)
  • ยอดรวม 1-2 ราย (น้องโบว์) [3]
  • ฝ่ายรัฐบาล :พรรคพลังประชาชน
  • ฝ่ายผู้ชุมนุม: กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย (พธม.)
  • เหตุการณ์สำคัญ:
    • การวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นรัฐบาลตัวแทนของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
    • การยกปราสาทเขาพระวิหารขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก
    • การที่ผู้ชุมนุมเข้ายึดธรรมเนียบรัฐบาลและสถานที่สำคัญต่างๆ
    • การสลายการชุมนุมโดยใช้กระสุนยางและแก๊ซน้ำตา
    • การที่นายกฯพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากเป็นพิธีกรรายการอาหาร
• เมษายน พ.ศ. 2552 (ม็อบชนม็อบ, ประชุมผู้นำอาเซียน)
  • ยอดรวม 2-6 ราย [4][5]
  • ฝ่ายรัฐบาลและผู้สนับสนุน: พรรคประชาธิปัตย์, กลุ่มพธม., และกลุ่มเสื้อน้ำเงิน
  • ฝ่ายผู้ชุมนุม: แนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.)
  • เหตุการณ์สำคัญ:
    • การประท้วงต่อต้านรัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง
    • การกระทบกระทั่งระหว่างม็อบเสื้อแดงและม็อบเสื้อน้ำเงิน
    • การยกเลิกการประชุุมผู้นำอาเซียน
    • การชุมนุมที่แยกดินแดง
• พฤษภาคม พ.ศ. 2553 (ม็อบเสื้อแดง, พฤษภาเลือด)
  • ยอดรวม 88 ราย [6]
  • ฝ่ายรัฐบาล: พรรคประชาธิปัตย์
  • ฝ่ายผู้ชุมนุม: กลุ่มนปช.
  • เหตุการณ์สำคัญ:
    • การประท้วงให้เกิดการเลือกตั้งใหม่
    • การใช้กระสุนจริงเพื่อปราบปรามผู้ชุมนุม
    • การที่มีบุคคลที่สามลอบยิงทั้งฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายผู้ชุมนุม
    • ความล้มเหลวของการเจรจาระหว่างนายกรัฐมนตรรีและแกนนำผู้ชุมนุม
    • การที่สถานที่หลายแห่งในกรุงเทพฯถูกเผาหลังจากสลายการชุมนุม

หมายเหตุ ยอดผุ้เสียชีวิตแตกต่างกันขึ้นอยู่กับแหล่งข่าว

จากตัวเลขดังกล่าว เห็นได้ว่าเหตุการณ์นองเลือดบางเหตุการณ์นั้นเลวร้ายไม่แพ้เหตุการณ์พฤษภาทมิฬเมื่อวัดจากจำนวนผู้เสียชีวิต เหตุการณ์นองเลือดเช่นนี้อาจจะเกิดขึ้นต่อไปอีกเรื่อยๆ นอกเสียจากว่าสังคมไทยจะเรียนรู้การอยู่ร่วมกันโดยสงบ และมีความสามารถในการบริหารความดขัดแย้งไม่ให้เกิดเป็นความคาดแค้นอำมหิต อย่างที่เคยเป็นมาอย่างไม่เปลี่ยนแปลงในสังคมไทย

เชิงอรรถ

[1] http://th.wikipedia.org/wiki/เหตุการณ์_6_ตุลา, เข้าถึงเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2553
[2] http://www.oknation.net/blog/doctornursethailoyalty/2009/05/17/entry-1, เข้าถึงเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2553
[3] http://www.rssthai.com/reader.php?t=local&r=12540, เข้าถึงเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2553
[4] http://www.straitstimes.com/Breaking%2BNews/SE%2BAsia/Story/STIStory_364350.html, เข้าถึงเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2553
[5] http://enews.mcot.net/view.php?id=9548&t=2, เข้าถึงเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2553
[6] http://www.voicetv.co.th/content/13906/เสียชีวิต88รายบาดเจ็บ1885คนจากเหตุปะทะ, เข้าถึงเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2553

หลายๆคนว่าฝ่ายเหล่านั้นคือเสื้อสี บ้างก็ว่าตัวเองนั้นสีแดง บ้างก็ว่าตัวเองนั้นสีเหลือง บ้างก็ใส่สีให้คนอื่นอยู่เรื่อยไป

หลายๆคนว่าตัวเองนั้นเป็นกลาง แต่“ตรงกลาง”ที่ว่านั้นคือที่ตรงไหน?

ถ้าไม่รับการรัฐประหารจะเป็นแดงหรือไม่ ถ้าเขารับคตส.เขาจะเป็นเหล่ืองเสียเพียงใด เรื่องการเมืองที่ซับซ้อนนั้นยังมีตรงกลางอยู่จริงหรือ? หรือว่าการอยู่ตรงกลางนั้นคือการปฎิเสธความคิดทางการเมืองของตัวเอง

ความรุนแรงที่อาจเกิดคงไม่มีใครอยากให้มันเกิด แต่เรื่องนี้ซับซ้อนและยากเกินกว่าที่ใครจะควบคุม การเรียกร้องขอให้ต่างฝ่ายต่างไม่ใช้ความรุนแรงนั้นอาจไม่ได้ผล สิ่งที่อาจทำได้คือการเลี่ยงการเผชิญหน้า

การหลีกเลี่ยงฯนั้นแม้ทำได้หลายทาง แต่ผู้เริ่มการหลีกเลี่ยงฯนั้นก็อาจตกอยู่ในฝ่ายที่เสียเปรียบ อาจเพลี่ยงพล้ำไปในทางการเมือง ที่น่าสงสัยคือการหลีกเลี่ยงนั้นจะทำให้ยุติปัญหาได้จริงหรือไม่

ความขัดแย้งที่มีมานานนั้นมีต้นเหตุหลายๆเรื่อง และที่ใดมีเหตุที่นั้นก็ต้องมีผลของเหตุเหล่านั้น เพียงแต่ว่าเหตุนั้นคืออะไร?

หลายๆคนว่าเหตุนั้นเกิดเช่นนี้ บ้างก็ว่าเหตุเกิดเพราะเช่นนั้น เหตุของเราที่ไม่ลงกันนั้นคงไปไม่ถึงผลลัพท์ที่ลงตัว

หลายๆคนว่าเหตุนั้นซับซ้อนยากเกินกว่าที่จะแก้ไข ถ้าคิดเช่นนั้นผลลัพท์ที่อาจเกิด ก็ต้องเป็นสิ่งที่เราต้องยอมรับหรือไม่

หลายๆคนที่กล่าวมา ทั้งหมดล้วนมีความรู้สึก ทั้งหมดล้วนมีความคิด ทั้งหมดล้วนเป็นคนเหมือนกันใช่ไหม?

“เราจะทำอย่างไร” นี่คือคำถาม หรือเป็นเพียงความเชื่อ เชื่อว่าเราทำอะไรได้

หลายๆคนก็คงยังคิดกันต่อไป